Hayat Dediğin Şey Bir İpin Ucunda...

         Bu öğlen bir arkadaşla İzmit otobanda gidiyorum. Arabayı arkadaş kullanıyor, ben yanında oturuyorum. Hava kapalı, müthiş bir yağmur var. Arkadaşım kazaklara bürünmüş, bense yaz havasında üzerimde kısa kollu bir bluz. Müzik dinliyor, gülüşüyoruz, ben İzmit körfezine karşı bir sigara tellendiriyorum. Feci halde keyif havasındayız. Hatta işi biraz daha ileri götürüp ileride manzarası olan bir yerde oturup çay içmeyi planlıyoruz. Kendimize göre dertlerimiz var, konuşuyoruz. Küçük şeyler aslında ama ne de olsa sıkıntı işte.. Üzülüyoruz. Sıkılıyoruz. Ben yine her zaman ki pesimist tavrımla; "hayata bak babasını satiim.." diyorum..

Birden önümüzdeki kamyonet ıslak asfaltta kayıyor ve biz ne olduğunu anlamadan üç takla atarak üzerimize doğru geliyor. Arkadaşım usta bir manevra ile kazayı atlatıyor. Araçtan iniyoruz. O ambulans arıyor, ben yaralılara ilk yardım yapıyorum. Biri vazgeçiyor. Dönmüyor.. Uçuyor… Arkamı dönüyorum. Neslihan’ın kocaman gözleriyle karşılaşıyorum… Unutamıyorum..

                                                                  15. Nisan. 2001/ Pazar

 

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !